W obliczu tych wyzwań Microsoft oraz badacze z Harvard Business School udowadniają, że traktowanie AI jako „cybernetycznego partnera” potrafi trzykrotnie zwiększyć szanse zespołów na wygenerowanie przełomowych innowacji. Technologiczny skok stawia jednak bezprecedensowe wymagania przed kondycją psychiczną zespołów – w Polsce aż 86% badanych doświadczyło w minionym roku problemów emocjonalnych wpływających na pracę, a 40% z nich szukało już doraźnego wsparcia u algorytmów.
Równolegle obalamy korporacyjne mity: brytyjskie analizy obejmujące ponad 46 tysięcy pracowników dowodzą, że indywidualne szkolenia z mindfulness czy odporności nie podnoszą dobrostanu bez systemowych zmian w środowisku pracy, a popularne „użyteczne drapieżniki” na stanowiskach zarządczych przynoszą w rzeczywistości ujemną efektywność. Odkrywamy także pułapki kultury potakiwaczy i lęku decyzyjnego liderów, który nieuchronnie paraliżuje nawet najlepiej zaplanowane transformacje. Wskazujemy wreszcie na konieczność uniwersalnego projektowania miejsc pracy dla osób neuroatypowych, z których wciąż od 85% do 90% pozostaje poza rynkiem lub poniżej swoich kwalifikacji.
Zapraszamy do lektury pełnej twardych danych, które pomogą przedefiniować rolę człowieka i nowoczesnego HR-u w erze autonomicznych agentów oraz pracy w zgodzie z neurobiologią.
Polecane wydarzenia HR
Jeśli szukasz ciekawych wydarzeń HR, zajrzyj do naszych zestawień:
Wypromuj wydarzenie HR na HRlityczny
Umieszczenie wydarzenia HR w naszej bazie agregującej ciekawe szkolenia, konferencje czy webinary z obszaru Human Resources to dopiero początek tego co możemy zaoferować organizatorom tego typu eventów. Jeśli organizujesz taki event i chcesz go dodatkowo wypromować to napisz do nas.
Jakie tematy są poruszane w tym wydaniu?
W tym wydaniu znajdziecie materiały poruszające tematy takie jak:
Frontier Firm: metodologia Microsoftu na transformację AI
Ebook Microsoftu opisuje, jak traktować wdrażanie AI jako pełnowymiarową transformację biznesową, opartą na pięciu filarach: ambitnych celach, silniku dyfuzji, inwestycji w ludzi, kodyfikacji przewagi konkurencyjnej oraz bezpieczeństwie agentów. Publikacja proponuje trzy przepisy na zmianę (akcelerację ról, przeprojektowanie procesów i rozwiązania „AI-first”) oraz pomiar efektów od adopcji po wpływ na wyniki finansowe.
Planowanie zatrudnienia w erze AI
Choć 82% liderów uważa uwalnianie zdolności pracowniczych za kluczowe, tylko 8% robi w tym znaczące postępy, a zaledwie 29% CHRO jest pewnych swojej zdolności do realizacji celów planowania kadr. Deloitte proponuje model „Measure, Plan, Execute” oraz cztery horyzonty planowania (STP, AWP, OWP i OSM), opierające się na dekompozycji stanowisk na zadania i umiejętności.
Jak organizacje hodują yes-menów
Podcast opisuje typy pracowników bezkrytycznie przytakujących szefom, od kalkulującego „gracza” i „wyznawcy” po przestraszonego, zrezygnowanego i „kaskadowego” potakiwacza. Autorki wskazują, że taka uległość tłumi krytyczne myślenie i kreatywność, a lekarstwem jest budowanie bezpieczeństwa psychologicznego i kultury otwartej dyskusji.
Strategiczny HR: zrozumieć, czym oddycha biznes
Michail Lwowski przekonuje w rozmowie z Moniką Chutnik, że prawdziwie strategiczny HR zaczyna się od pytania liderów, co nie daje im spać w nocy, i od mówienia ich językiem. Partnerstwo wymaga równorzędności, proaktywności i odwagi, by w razie potrzeby odmówić lub zastopować nieprzemyślaną decyzję.
Co dane o produktywności mówią o AI
Ernie Tedeschi, główny ekonomista Stripe, wyjaśnia, dlaczego mimo przyspieszenia na poziomie zadań całkowita produktywność czynników produkcji (TFP) rośnie obecnie blisko zera, a wzrost wydajności pracy w USA to 1,5–2,5% rocznie. W perspektywie dekady prognozuje wzrost TFP o 0,25–0,5 pkt proc. rocznie, porównywalny z rewolucją internetową.
Indywidualne programy zdrowia psychicznego nie działają
Badanie Williama J. Fleminga obejmujące 46 336 pracowników z 233 brytyjskich organizacji wykazało, że większość indywidualnych interwencji (mindfulness 5,2%, trening odporności 4,0%, aplikacje 2,4%) nie poprawia dobrostanu. Jedynie wolontariat pracowniczy, najpopularniejszy z programów (10,0% uczestnictwa), wiązał się z wyższym zaangażowaniem i poczuciem przynależności.
Uniwersalne wsparcie dla osób neuroatypowych
Osoby neuroatypowe stanowią 15–20% światowej populacji, a 85–90% z nich zmaga się z bezrobociem lub zatrudnieniem poniżej kwalifikacji. Autorzy raportu postulują odejście od wsparcia uzależnionego od ujawnienia diagnozy na rzecz uniwersalnego projektowania, np. elastycznych godzin, cichych stref i komunikacji asynchronicznej dla wszystkich.
Zdrowie psychiczne Polaków
Z badania Ipsos dla Hedepy (1008 osób) wynika, że 86% Polaków doświadczyło w ciągu roku problemów psychicznych wpływających na codzienne funkcjonowanie, a najczęstszym źródłem obciążeń jest stres (54%). Główną barierą dla psychoterapii są finanse (41%), a 40% badanych korzystało już z AI jako wsparcia emocjonalnego.
Maskowanie w pracy osób neuroatypowych
Badanie 411 brytyjskich pracowników pokazuje ogromne nierówności: zatrudnienie ma 21,7% dorosłych w spektrum autyzmu wobec 52,1% osób z niepełnosprawnościami, a satysfakcję z pracy deklaruje 44,5% osób z autyzmem wobec 85,2% neurotypowych. Maskowanie, stosowane z obawy przed odrzuceniem, prowadzi do wyczerpania i wypalenia, dlatego autorzy rekomendują szkolenia z neuroróżnorodności oraz elastyczne formy pracy.
Czy każda firma jest dla każdego?
Dominika Maciołek przekonuje, że kluczem do satysfakcji zawodowej jest dopasowanie do kultury organizacyjnej, rozumianej jako codzienne zachowania i niepisane zasady, a nie deklaracje. Rekrutacja powinna więc opierać się na transparentności i dopasowaniu człowieka na danym etapie życia do konkretnego momentu rozwoju firmy.
Czy pracujemy wbrew mózgowi?
Paulina Piskor, twórczyni koncepcji Brain-Driven Work, wskazuje, że wielozadaniowość, nadmiar spotkań i presja ciągłej dostępności działają wbrew neurobiologii, bo mózg pracuje w cyklach koncentracji trwających 90–120 minut. Zamiast zarządzać czasem, warto zarządzać energią i uwagą, a HR powinien stać się architektem środowiska pracy.
Jak AI zmieniło HR w ostatnich 12 miesiącach
Natalia Bogdan i Jarek Jarzębowski omawiają skok jakościowy modeli językowych oraz ich zastosowania w rekrutacji, analityce HR i komunikacji wewnętrznej. Podkreślają znaczenie bezpieczeństwa danych i AI Act oraz to, że kluczowe decyzje kadrowe muszą pozostać w rękach człowieka.
Agentic AI: każdy zespół jako silnik transformacji
Choć generatywna AI osiągnęła 70% adopcji w trzy lata, tylko 16% kadry kierowniczej widzi z niej realną wartość biznesową, bo barierą są kompetencje i kultura, nie technologia. BCG pokazuje, że transformacja przenosi się do zespołów, a AWS dzięki przeprojektowaniu pracy zwiększył liczbę dostarczanych funkcji o 27%.
Siedem zasad wdrażania AI w HR
CRF formułuje siedem zasad, m.in. zaczynanie od wartości, diagnozę problemu przed wyborem rozwiązania, celowe eksperymenty i unikanie automatyzacji nieefektywnych procesów. Podkreśla też zachowanie ludzkiego osądu oraz mierzenie efektów wynikami biznesowymi, a nie samym wykorzystaniem narzędzi.
Decyzje w kryzysie i samotność lidera
Im wyższa stawka decyzji, tym bardziej lider zwęża pole przetwarzania informacji, a zespół, z obawy przed ryzykiem, przestaje zgłaszać wątpliwości. Wyjściem jest bezstronny partner zewnętrzny, taki jak mentor, coach, sparring partner czy grupa mastermind, który nie ponosi interesu w wyborze scenariusza.
Designing the Thinking Organization
Raport IBM opisuje Organizację Myślącą, która łączy ludzi i AI i osiąga dwukrotnie wyższy wzrost przychodów, wyniki pracownicze oraz przepustowość innowacji. Wskazuje pięć obszarów działań CHRO, w tym przejęcie odpowiedzialności za to, co jednoznacznie ludzkie, oraz reinwestowanie odzyskanego czasu w innowacje i rozwój.
Jak lęk liderów wykoleja transformację
Czteroletnie badanie etnograficzne pokazuje, że niezarządzany niepokój menedżerów uruchamia „organizowanie obronne”: idealizację strategii, szukanie wygodnego wroga i puste rytuały zmiany. Autorzy zalecają liderom trzy kompetencje (odwagę, ciekawość i troskę), które pozwalają przekształcić lęk w źródło szczerości.
Mit skuteczności bezwzględnych psychopatów
Artykuł obala przekonanie, że emocjonalny chłód i arogancja czynią lepszych menedżerów, wskazując, że cechy psychopatyczne ułatwiają zdobycie władzy, ale gwarantują porażkę w kierowaniu ludźmi. Toksyczni przełożeni niszczą bezpieczeństwo psychologiczne i potrajają poziom mobbingu, dlatego firmy powinny stawiać na rzetelną diagnostykę i mechanizmy weryfikacji.
Gdy AI dołącza do zespołu, rodzą się lepsze pomysły
Eksperyment HBS z udziałem 791 pracowników P&G wykazał, że zespoły wspierane AI trzykrotnie częściej generowały pomysły z czołowych 10%, a czas pracy skrócił się o 16% (jednostki) i 13% (zespoły). AI wyrównywała też szanse mniej doświadczonych pracowników oraz podnosiła ich entuzjazm i redukowała frustrację.
[Konferencja] HR Tech Experience 2026: Jak liderzy rynku wykorzystują VR i AI do rozwoju ludzi i zmiany zachowań w organizacjach
Jak wykorzystać VR i AI w HR tak, żeby za technologiczną nowinką szła realna wartość dla pracowników i organizacji? To jedno z pytań, wokół których koncentruje się HR Tech Experience 2026 – wydarzenie skierowane do osób zajmujących się HR, L&D, rozwojem kompetencji i transformacją organizacji.
Spotkanie odbędzie się 22 października w Warszawie i będzie okazją do przyjrzenia się temu, jak nowoczesne technologie są już dziś wykorzystywane w praktyce. Zamiast ogólnych opowieści o przyszłości uczestnicy poznają konkretne przykłady wdrożeń, doświadczenia firm oraz rozwiązania, które wspierają rozwój pracowników, szkolenia i budowanie nowych kompetencji.
W programie znalazły się m.in. case studies Wirtualnej Polski, Leroy Merlin, ING Banku Śląskiego, ING Hubs Poland i Lidla. To szansa, żeby zobaczyć, w jakich obszarach VR i AI mogą rzeczywiście wspierać zespoły HR i L&D, jakie efekty mogą przynosić oraz z jakimi wyzwaniami wiąże się ich wdrażanie.
Istotnym elementem wydarzenia będzie także możliwość bezpośredniego przetestowania rozwiązań VR. Dzięki temu uczestnicy nie tylko usłyszą o nowych technologiach, ale będą mogli sprawdzić, jak takie doświadczenia wyglądają z perspektywy użytkownika i zastanowić się, gdzie mogłyby znaleźć zastosowanie w ich własnych organizacjach.
HR Tech Experience 2026 może być szczególnie interesujące dla osób, które szukają nowych sposobów na rozwój liderów, projektowanie bardziej angażujących szkoleń, wzmacnianie kompetencji pracowników oraz wykorzystanie AI i VR w działaniach rozwojowych. To również dobra okazja, by skonfrontować technologiczny „efekt wow” z praktycznym pytaniem: co rzeczywiście działa i daje wartość biznesową?
Wydarzenie odbędzie się 22 października 2026 roku w godzinach 9:00 – 12:30 w siedzibie Wirtualnej Polski (WP Klub) przy ul. Żwirki i Wigury 16 w Warszawie.
[eBook] BECOMING A FRONTIER FIRM – Microsoft’s evolving methodology for driving AI transformation
Ebook przedstawia ewoluującą metodologię Microsoftu dotyczącą transformacji sztucznej inteligencji, opartą na analizie ponad stu wewnętrznych przypadków użycia. Dyrektor generalny Satya Nadella podkreśla, że nowa granica technologiczna pozwala każdemu pracownikowi zyskać natychmiastowy dostęp do eksperckiej wiedzy oraz wsparcia w działaniu. Kluczowym wnioskiem z podręcznika jest uznanie wdrażania sztucznej inteligencji za pełnowymiarową transformację biznesową, a nie zwykły projekt IT czy premierę nowego produktu. Cała strategia opiera się na pięciu kluczowych elementach, które pozwalają przekształcić eksperymenty w trwałe efekty biznesowe. Pierwszym filarem jest wyznaczenie ambitnych celów biznesowych i zakotwiczenie technologii w wycenie wartości przedsiębiorstwa. Microsoft przestrzega przed traktowaniem redukcji kosztów jako jedynego miernika i wskazuje, że wydajność stanowi zaledwie fundament, podczas gdy wzrost oraz innowacje są właściwym celem. Rama sukcesu definiuje cztery priorytetowe obszary: wzbogacanie doświadczeń pracowników, redefiniowanie relacji z klientami, przekształcanie procesów oraz zmianę tempa innowacji. Drugim elementem jest budowa tak zwanego silnika dyfuzji, czyli modelu operacyjnego obejmującego kulturowe rytuały, zmianę zachowań menedżerskich i pętle uczenia się. Publikacja proponuje trzy sprawdzone przepisy na transformację: akcelerację poszczególnych ról, głębokie przeprojektowanie procesów oraz tworzenie nowych rozwiązań od zera w podejściu „AI-first”.
Skuteczne przekształcanie organizacji wymaga połączenia tradycyjnego ciągłego doskonalenia z unikalną wartością dodaną sztucznej inteligencji, co generuje prawdziwą dźwignię operacyjną. Trzeci filar kładzie nacisk na inwestycję w ludzi poprzez dostosowanie ról, rozwijanie krytycznych umiejętności oraz empatię wobec obaw pracowników. Menedżerowie odgrywają tu kluczową rolę, ponieważ ich własna postawa i aktywne korzystanie z narzędzi stanowią najsilniejszy wskaźnik sukcesu całej drużyny. Organizacja zmienia swoją strukturę z tradycyjnych silosów funkcyjnych na dynamiczne strumienie wartości, w których zespoły pracują w znacznie szybszym tempie. Czwartym fundamentem jest kodyfikacja unikalnej przewagi konkurencyjnej oraz wiedzy organizacji w postaci prywatnych ewaluacji i systemów uczenia się. Odpowiednia architektura systemowa chroni własność intelektualną przed wyciekiem poza granicę przedsiębiorstwa i umożliwia swobodną wymianę modeli bazowych. Piąty element skupia się na zapewnieniu rygorystycznego bezpieczeństwa oraz nadzoru nad autonomicznymi agentami. Prawidłowe zarządzanie tożsamością i uprawnieniami agentów pozwala zachować pełną transparentność oraz audytowalność podejmowanych działań. Wewnętrzna orkiestracja w Microsoft opiera się na dedykowanych Biurach Transformacji AI oraz radach dzielących się najlepszymi praktykami. Pomiar efektów opiera się na całościowym śledzeniu ścieżki od wskaźników adopcji, przez wskaźniki procesowe, aż po bezpośredni wpływ na wyniki finansowe.
[eBook] THE AI FUTURE: A STRATEGIC GUIDE TO AI IN WORKFORCE PLANNING
Ebook wzywa organizacje do redefinicji procesów planowania zasobów ludzkich w erze gwałtownego rozwoju sztucznej inteligencji. Tradycyjne podejście, opierające się na statycznych stanowiskach, liczebności personelu oraz historycznych danych, staje się całkowicie niewystarczające w obliczu przyspieszającej automatyzacji. Badania wskazują, że choć 82% liderów uważa uwalnianie zdolności pracowniczych za kluczowe, zaledwie 8% robi w tym obszarze znaczące postępy. Jednocześnie jedynie 29% dyrektorów do spraw personalnych (CHRO) wyraża pewność co do swojej zdolności do realizacji strategicznych celów związanych z planowaniem kadr. Nowa era planowania zasobów ludzkich opiera się na dwóch filarach: dogłębnym zrozumieniu kompetencji pracowników oraz precyzyjnej ocenie wpływu technologii AI. Przedsiębiorstwa muszą przejść od planowania bazującego na tradycyjnych etatach do dekompozycji stanowisk na poszczególne zadania i umiejętności. Taka dynamiczna taksonomia pozwala na dokładne zmierzenie, które komponenty pracy mają charakter rutynowy, a które wymagają ludzkiej kreatywności oraz relacji interpersonalnych. Publikacja proponuje kompleksowy model transformacji ujęty w trzech krokach: mierzenie (Measure), planowanie (Plan) oraz wykonanie (Execute). W etapie pomiaru zarówno praca ludzka, jak i cyfrowa są oceniane przez wspólny pryzmat kosztów, wydajności, jakości oraz skalowalności.
Niezbędne staje się przy tym wyraźne rozróżnienie pomiędzy wpływem generatywnej AI wspierającej pracowników a autonomicznych modeli agentowych. W fazie planowania kluczowe staje się projektowanie hybrydowych ról oraz przekształcanie procesów w celu zwiększenia elastyczności organizacyjnej. Z kolei wymiar wykonawczy przesuwa ciężar z zewnętrznej rekrutacji na masowy, strategiczny reskilling i upskilling wewnątrz firmy. Architektura nowoczesnego planowania obejmuje cztery zintegrowane horyzonty: Strategic Talent Planning (STP), Annual Workforce Planning (AWP), Operational Workforce Planning (OWP) oraz On-Demand Scenario Modeling (OSM). Długoterminowa strategia STP służy symulowaniu wpływu technologii na kształt organizacji w perspektywie od trzech do pięciu lat. Roczne plany AWP oraz operacyjne OWP przekładają te założenia na bieżące zarządzanie alokacją umiejętności i zasobów finansowych. Z kolei modelowanie OSM umożliwia błyskawiczną reakcję na zdarzenia dysruptywne, takie jak fuzje, przejęcia czy restrukturyzacje. Pomyślny sukces transformacji wymaga ścisłej współpracy interdyscyplinarnej pomiędzy biznesem, HR, finansami, technologią oraz analityką danych. Fundamentem całego systemu jest skonsolidowany i zarządzany ekosystem danych, obejmujący informacje o zadaniach, kompetencjach i kosztach operacyjnych. Wdrożenie tego rozwiązania odbywa się poprzez trzyletnią mapę drogową, prowadzącą od zbudowania fundamentów i połączenia procesów po ciągłe planowanie predykcyjne. Wczesne podjęcie działań pozwala organizacjom nie tylko obniżyć koszty, ale przede wszystkim zyskać trwałą przewagę konkurencyjną w dynamicznym otoczeniu technologicznym.
[Podcast] Kiedy szef ma zawsze rację… Jak organizacje hodują yes-menów
Aleksandra Kubicka oraz Katarzyna Kempa szczegółowo analizują zjawisko bezkrytycznego zgadzania się z przełożonymi w środowisku pracy. Zaznaczają na wstępie, że nie każda akceptacja jest fałszywa, gdyż niektóre pomysły liderów są obiektywnie wartościowe. Problem pojawia się wtedy, gdy pracownicy przytakują pomysłom, które wiedzą, że są błędne lub szkodliwe. W dyskusji wyróżniono szereg zróżnicowanych typów psychologicznych reprezentujących takie uległe postawy. Pierwszym z nich jest kalkulujący „gracz”, traktujący uległość jako pragmatyczną strategię na szybszy awans zawodowy. Odmienną motywację ma „wyznawca”, który ślepo wierzy w nieomylność szefa i ulega sekciarskiej pułapce zaangażowania. Z kolei pracownik „przestraszony” potakuje ze strachu przed utratą płynności finansowej lub wybuchami emocjonalnymi przełożonego. Następną grupę stanowią osoby „zmęczone” i „zrezygnowane”, które po wielokrotnym zignorowaniu ich uwag przestają walczyć o rozsądne rozwiązania. Na uwagę zasługuje również „nowicjusz”, który z powodu braku kontekstu oraz lęku przed wyśmianiem akceptuje decyzje większości. Szczególną rolę odgrywa potakiwacz „kaskadowy”, czyli menedżer średniego szczebla wymuszający bezwzględne posłuszeństwo u swoich podwładnych. Ponadto w relacjach opartych na sympatii dochodzi do ulegania pod wpływem efektu halo oraz chęci zrzucenia z siebie odpowiedzialności.
Choć pozorna jednomyślność może chwilowo przyspieszyć podejmowanie decyzji, w dłuższej perspektywie brings organizacji destrukcyjne konsekwencje. Zjawisko to skutecznie tłumi krytyczne myślenie i drastycznie ogranicza innowacyjną kreatywność w zespole. Brak konstruktywnego oporu pozbawia firmę naturalnego systemu wczesnego ostrzegania przed kosztownymi błędami. Bezrefleksyjna akceptacja nieprzemyślanych koncepcji prowadzi do marnowania ogromnych budżetów na chybione projekty. Jako ilustrację wagi tego problemu Aleksandra oraz Katarzyna przywołują branżę lotniczą, w której wprowadzono specjalne szkolenia z podważania decyzji kapitana. Opisywana atmosfera wpływa wysoce negatywnie na samych pracowników, wywołując w nich głębokie poczucie niemocy i wypalenie zawodowe. W konsekwencji najzdolniejsi specjaliści decydują się na odejście z toksycznego środowiska pracy. Samym przełożonym fałszywy zachwyt otoczenia nadmiernie pompuje ego i sprzyja podejmowaniu niepotrzebnie ryzykownych decyzji. Brak wyzwań intelektualnych ze strony zespołu hamuje ponadto osobisty i menedżerski rozwój kadry zarządzającej. Rozmówczynie zauważają, że nawyk bezrefleksyjnej uległości kształtuje już tradycyjny system edukacji, który zniechęca do zadawania pytań. Wskazują również, że mądrzy liderzy powinni aktywnie budować bezpieczeństwo psychologiczne i zadawać pytania skłaniające do refleksji. Ciekawym zwieńczeniem dyskusji jest przestrzeżenie przed bezkrytycznym traktowaniem modeli językowych, które bywają podatne na potakiwanie użytkownikowi, dlatego warto w instrukcjach dla AI wymagać kwestionowania własnych teorii. Odważne kwestionowanie status quo oraz kultura otwartej dyskusji stanowią fundament długofalowego sukcesu biznesowego.
[Podcast] Strategiczny HR – Zrozumieć czym oddycha biznes
Monika Chutnik rozmawia z Mikhailem Lvovskim o tym, jak zbudować prawdziwie strategiczny HR oparty na głębokim zrozumieniu realiów biznesowych. Mikhail, posiadający bogate doświadczenie w transformacjach organizacyjnych, wspomina swoją nietypową ścieżkę zawodową, która prowadziła od wykształcenia księgowego przez rekrutację aż po fascynację modelem HR Business Partneringu stworzonym przez Dave’a Ulricha. Jego pasja do strategicznego myślenia oraz budowania relacji sprawiła, że dostrzegł w funkcji HR coś znacznie więcej niż tylko administracyjne wsparcie procesów. Gość tego odcinka proponuje wręcz odwrócenie tradycyjnego akronimu HRBP i przedłożenie budowania partnerskich relacji oraz zrozumienia biznesu nad samą specjalizację personalną. Kluczowym elementem wciągnięcia HR-u do roli realnego partnera strategicznego jest zadawanie liderom podstawowego pytania o to, co nie daje im spać w nocy w wymiarze czysto biznesowym. Poznanie bieżących bolączek, wyzwań oraz specyfiki działalności firmy pozwala działom personalnym na dopasowanie swoich działań rozwojowych i organizacyjnych do długoterminowych celów przedsiębiorstwa. Gospodyni programu oraz jej gość podkreślają, że nie należy bać się zadawania pozornie naiwnych czy podstawowych pytań technicznych, ponieważ to właśnie one pozwalają zbudować tak zwany „big picture” całej organizacji. Rozmawianie z menedżerami ich własnym językiem oraz wykazywanie szczerego zainteresowania ich codziennymi sukcesami i porażkami buduje głębokie zaufanie i znosi sztuczne bariery komunikacyjne. Mikhail ilustruje tę postawę przykładem ze swojej kariery, gdy dzięki biznesowemu podejściu i zaufaniu zarządu przez pół roku nieoficjalnie nadzorował całą jednostkę operacyjną po nagłym odejściu jej prezesa.
W rozmowie wskazano, że menedżerowie liniowi koncentrują się na realizacji miesięcznych celów, wskaźników i budżetów, dlatego HR powinien działać jak profesjonalny doradca lub sprzedawca, łącząc kwestie pracownicze z realizacją tych wyników. Prawdziwe partnerstwo różni się od roli zwykłego wykonawcy poleceń tym, że opiera się na wzajemnym szacunku, równorzędności oraz proaktywnym wychodzeniu z własną inicjatywą. Wskazano również na nordycki styl zarządzania, w którym dbanie o pracowników oznacza także stawianie im wyzwań i konfrontowanie ich opinii w celu otwierania nowych perspektyw. Rola HR-u nie polega zatem na bezrefleksyjnym spełnianiu zachcianek liderów czy byciu wyłącznie pomocnym, lecz niekiedy na odwadze odmowy lub zastopowania nieprzemyślanej decyzji, na przykład błędnego awansu. Menedżerowie z wykształceniem ścisłym lub technicznym często traktują obszar ludzki jako nieprzewidywalną strefę „soft”, podczas gdy wiedza z zakresu kapitału ludzkiego opiera się na ustrukturyzowanych i przewidywalnych prawidłowościach. Specjaliści HR powinni patrzeć dwa lub trzy kroki do przodu, pomagając menedżerom dostrzegać ukryte ryzyka i długofalowe konsekwencje decyzji personalnych. Monika zauważa, że budowanie takich relacji wymaga przełamania własnych lęków przed narzucaniem się oraz zrozumienia, że kadra zarządzająca często działa pod ogromną presją czasu i oczekuje konkretnego wsparcia. W praktyce oznacza to gotowość do rozmów w nietypowych momentach, wysłuchanie trudnych problemów lidera oraz ponoszenie współodpowiedzialności za podejmowane decyzje. Poza doradztwem strategicznym Mikhail tworzy obecnie biznesowe gry symulacyjne podnoszące skuteczność zespołów, wykorzystując swoje pasje do gier strategicznych z dzieciństwa. Co ciekawe, gość audycji jest także malarzem amatorem, posiadającym w swoim domu kilkadziesiąt własnoręcznie namalowanych obrazów. Zapamiętajmy że, że strategiczny HR rodzi się z ciekawości biznesu, odważnego podważania status quo oraz budowania relacji opartych na partnerstwie i zaufaniu.
[Podcast] What the Productivity Numbers Say About AI
Ernie Tedeschi, główny ekonomista platformy Stripe oraz były doradca Białego Domu, poddaje wnikliwej analizie tajemniczą rozbieżność między szybkim rozwojem sztucznej inteligencji a oficjalnymi wskaźnikami produktywności gospodarczej. Choć ogólna wydajność pracy w Stanach Zjednoczonych odnotowała wyraźny wzrost z półtora do dwóch i pół procent rocznie, wciąż brakuje twardych dowodów na powszechny boom w makrostatystykach. Na poziomie pojedynczych zadań pracownicy osiągają imponujące przyspieszenie pracy, lecz zagregowana całkowita produktywność czynników produkcji (TFP) rośnie obecnie blisko zera. Ten widoczny paradoks wynika w dużej mierze z ogromnych wyzwań metodologicznych oraz szumu pomiarowego, z jakimi zmagają się współcześni ekonomiści. Precyzyjne wyliczenie całkowitej produkcji i faktycznie przepracowanych godzin staje się wyjątkowo skomplikowane w erze powszechnej pracy zdalnej. Dodatkowo dokładne uwzględnienie skokowych zmian jakościowych oraz wyceny nowoczesnej infrastruktury, takiej jak centra danych czy układy GPU, stanowi gigantyczne wyzwanie analityczne. Obecny wzrost wskaźników jest napędzany głównie przez intensywniejsze wykorzystanie istniejących zasobów kapitałowych, a nie przez natychmiastowy skok czystej efektywności technologicznej. Pełne uwolnienie potencjału nowej technologii hamują tradycyjne procesy biznesowe, które wymagają ciągłej ludzkiej weryfikacji oraz strategicznej koordynacji. Wydarzenia historyczne pokazują, że przełomowe wynalazki – od samochodu po komputery – potrzebowały czasu oraz innowacji organizacyjnych, by wywołać powszechny wzrost gospodarczy.
W kluczowych sektorach, takich jak farmacja, największe znaczenie zyskają wyspecjalizowane modele dziedzinowe ze względu na surowe wymogi prawne, etyczne i regulacyjne. W perspektywie nadchodzącej dekady Ernie przewiduje średnioroczny wzrost całkowitej produktywności na poziomie od ćwierć do pół punktu procentowego. Taki rezultat byłby osiągnięciem porównywalnym z efektami rewolucji internetowej z przełomu wieków, stanowiąc bezcenny impuls dla finansów publicznych. Główny niepokój wiąże się jednak z ryzykiem, że sztuczna inteligencja nasili zjawisko automatyzacji i redukcji etatów w trakcie przyszłych spowolnień gospodarczych. Historycznym przykładem takiego mechanizmu jest branża biur podróży, w której redukcja zatrudnienia po kolejnych recesjach miała charakter trwały i skokowy. Mimo krótkoterminowych perturbacji dla pracowników, w długim okresie postęp technologiczny konsekwentnie kreuje więcej miejsc pracy, niż ich niszczy. Obok sztucznej inteligencji czy zjawisk inflacyjnych, fundamentem współczesnych przemian rynkowych stała się trwała zmiana modeli pracy na rzecz trybu zdalnego. Od niedawna dostrzega się gwałtowny wzrost liczby nowo rejestrowanych firm, do czego w istotny sposób przyczyniają się zaawansowane narzędzia cyfrowe. Sztuczna inteligencja zaczęła pełnić rolę wirtualnego co-foundera, obniżając bariery administracyjne i ułatwiając tworzenie jednoosobowych przedsiębiorstw. Statystyki platformy Stripe wskazują, że nowo powstałe mikrofirmy wykorzystujące rozwiązania AI osiągają kamienie milowe przychodów znacznie szybciej niż wcześniejsze roczniki. Głównym pytaniem pozostaje to, czy rozkwit soloprzedsiębiorczości i spadek kosztów koordynacji trwale zmienią strukturę współczesnych korporacji.
[Konferencja] 43. Kongres Kadry: FIRMA TO LUDZIE
Firma to procesy. Firma to technologia. Firma to strategia. Ale przede wszystkim – FIRMA TO LUDZIE.
26-27 października 2026 r. w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie odbędzie się 43. Kongres Kadry – spotkanie liderów HR, menedżerów i osób z poziomu C-Level, którzy chcą rozmawiać o przyszłości organizacji bez teorii oderwanej od biznesowej rzeczywistości.
W programie: People Analytics i AI w HR, przywództwo w zmianie, partnerstwo HR z biznesem, rozwój liderów przyszłości oraz budowanie kultury, w której ludzie chcą zostać na dłużej.
Do tego sprawdzone case studies, doświadczenia praktyków oraz sesje Ask Me Anything – bez slajdów, za to z przestrzenią na pytania, które naprawdę warto zadać.
Jeśli HR ma być realnym partnerem biznesu, potrzebuje wiedzy, danych, odwagi i dobrych rozmów. Właśnie po to spotykamy się na Kongresie Kadry.
26-27 października 2026
Centrum Nauki Kopernik, Warszawa
[Raport] Employee well‐being outcomes from individual‐level mental health interventions.
Badanie przeprowadzone przez Williama J. Fleminga z Uniwersytetu Oksfordzkiego analizuje skuteczność indywidualnych programów wsparcia zdrowia psychicznego na podstawie danych obejmujących 46 336 pracowników z 233 organizacji w Wielkiej Brytanii. Raport skupia się na ocenie popularnych inicjatyw kierowanych do jednostek, z których najchętniej wybieraną formą okazał się wolontariat pracowniczy, osiągający wskaźnik uczestnictwa na poziomie 10,0%. Wśród badanych programów znalazły się również zajęcia z uważności (mindfulness) z frekwencją 5,2%, szkolenia z odporności psychicznej i zarządzania stresem (4,0%), masaże oraz zajęcia relaksacyjne (3,5%) czy aplikacje wspierające dobrostan (2,4%). Rzadziej wybieranymi formami wsparcia były szkolenia z zarządzania czasem (2,6%), indywidualny coaching (1,7%) oraz programy ukierunkowane na zdrowy sen lub finanse (poniżej 1,0%). Głównym wnioskiem płynącym z analizy jest brak istotnej różnicy w poziomie dobrostanu psychicznego między osobami biorącymi udział w większości tych programów a pracownikami, którzy z nich nie korzystali. Do oceny efektów wykorzystano standaryzowane wskaźniki, takie jak skrócona skala dobrostanu psychicznego SWEMWBS oraz skala cierpienia psychicznego Kesslera. Wyniki pokazują, że formy takie jak nauka relaksacji, zarządzanie czasem, coaching czy aplikacje mobilne nie przynoszą mierzalnej poprawy w zakresie satysfakcji z pracy lub życia. W przypadku szkoleń z odporności psychicznej oraz radzenia sobie ze stresem odnotowano nawet niewielkie negatywne korelacje ze wskaźnikami dobrostanu. Jedyne jednoznacznie pozytywne rezultaty zaobserwowano w przypadku wolontariatu pracowniczego, który wiąże się z wyższym poziomem zaangażowania w pracę oraz silniejszym poczuciem przynależności do organizacji.
Uczestnicy warsztatów z odporności psychicznej częściej deklarowali, że ich firma wspiera ich w zarządzaniu stresem, ale jednocześnie zgłaszali wyższe poczucie nierealistycznej presji czasu. Efektywność analizowanych interwencji nie różniła się znacząco w zależności od płci czy przynależności etnicznej uczestników. W grupie pracowników o wysokich zarobkach (powyżej 40 000 funtów) biorących udział w programach wsparcia zaobserwowano wręcz nieco niższy przewidywany poziom dobrostanu w porównaniu do osób nieuczestniczących. Autor wyjaśnia uzyskane rezultaty za pomocą teorii Wymagań i Zasobów w Pracy (JD-R), wskazując, że indywidualne praktyki nie dostarczają wystarczających zasobów do poradzenia sobie z wymaganiami zawodowymi. Programy nastawione na zmianę jednostkową mogą uświadamiać pracownikom istniejące obciążenia, nie dając im jednocześnie realnych narzędzi do ich zmodyfikowania. Rozbieżność między tym badaniem a wcześniejszymi eksperymentami wynikać może z faktu, że analizowano działania realizowane w rzeczywistych warunkach organizacyjnych o zróżnicowanej jakości wykonania. Mimo że ponad połowa brytyjskich pracodawców deklaruje posiadanie formalnej strategii dobrostanu, same indywidualne inicjatywy okazują się niewystarczające. Badanie podważa powszechne rekomendacje instytucjonalne promujące uniwersalny dostęp do indywidualnych aplikacji czy szkoleń jako głównego remedium na problemy psychiczne pracowników. Dla działów HR kluczowym wnioskiem z raportu jest konieczność przesunięcia ciężaru działań z próby „naprawiania pracownika” na kształtowanie środowiska pracy. Autor sugeruje, że znacznie skuteczniejszą drogą poprawy dobrostanu są zmiany organizacyjne, takie jak modyfikacja harmonogramów, lepsze zarządzanie nakładem pracy czy przeprojektowanie stanowisk. Raport wskazuje, że bez bezpośredniej ingerencji w warunki i organizację pracy same indywidualne programy wsparcia psychologicznego nie przynoszą oczekiwanych rezultatów w skali całej firmy.
[Raport] Moving beyond disclosure: rethinking universal support for neurodivergent employees
Raport naukowy autorstwa Hanny Kalmanovich-Cohen i Stevena J. Stantona wskazuje, że osoby neuroatypowe stanowią szacunkowo od 15% do 20% światowej populacji. Mimo tak znaczącego udziału w społeczeństwie, od 85% do nawet 90% osób neuroatypowych boryka się z problemem bezrobocia lub zatrudnienia poniżej swoich kwalifikacji. Tradycyjne podejście organizacji opiera się niemal wyłącznie na ujawnianiu przez pracowników swojej neuroatypowości, co ma stanowić warunek konieczny do uzyskania dostosowań w miejscu pracy. Wiele osób obawia się jednak ujawnienia swojego diagnozowanego neurotypu ze względu na ryzyko stygmatyzacji oraz negatywnych reakcji ze strony otoczenia. Zmiana samego języka na formularzach deklaracji, poprzez zastąpienie pojęć medycznych takich jak „zaburzenie” łagodniejszym terminem „neurotyp”, może wyraźnie zwiększyć odsetek osób decydujących się na ujawnienie. Autorzy publikacji podkreślają jednak, że powierzchowne inicjatywy wdrożone bez głębszej zmiany kultury organizacyjnej okazują się niewystarczające. Przykładem jest brytyjski program „Disability Confident”, który mimo zapewniania gwarancji rozmowy kwalifikacyjnej nie przyniósł znaczącej poprawy wskaźników zatrudnienia osób z niepełnosprawnościami. W związku z tym w raporcie zaproponowano odejście od modelu uzależnionego wyłącznie od deklaracji pracownika na rzecz koncepcji uniwersalnego projektowania wsparcia. Uniwersalne wsparcie zakłada domyślne udostępnienie wszystkim zatrudnionym rozwiązań ułatwiających codzienne funkcjonowanie bez konieczności składania oficjalnych wniosków.
Badania pokazują, że wprowadzanie elastycznych godzin pracy, cichych stref oraz rozproszonej komunikacji asynchronicznej podnosi dobrostan całego zespołu, nie wykluczając nikogo. Raport opisuje wdrażanie tych zmian przez pryzmat pełnego cyklu życia pracownika. W obszarze rekrutacji rekomenduje się stosowanie inkluzywnego języka w ogłoszeniach oraz oferowanie zróżnicowanych formatów rozmów kwalifikacyjnych i zadań selekcyjnych. Dzięki temu kandydaci mogą skutecznie zaprezentować swoje faktyczne umiejętności bez konieczności tłumienia swoich naturalnych cech poznawczych. Kolejnym kluczowym etapem są szkolenia i rozwój zawodowy, w których warto zaimplementować zasady uniwersalnego projektowania materiałów dydaktycznych. Zapewnienie materiałów w formatach wizualnych, audio oraz pisemnych, a także modułów do samodzielnej nauki, podnosi efektywność przyswajania wiedzy u wszystkich pracowników. Równolegle menedżerowie i zespoły powinni przechodzić szkolenia budujące świadomość różnorodności neuroatypowej w celu tworzenia bezpiecznego środowiska psychologicznego. Trzecim filarem opisanym w publikacji jest utrzymanie pracowników w organizacji poprzez elastyczne ścieżki awansu oparte na ich unikalnych mocnych stronach. Praktycznym instrumentem podtrzymującym wysoką jakość wsparcia jest regularne zbieranie opinii od zespołu i ewaluacja istniejących procedur inkluzywnych. Indywidualne dostosowania pozostają ważne w szczególnych przypadkach, dlatego dobrowolne ujawnienie neurotypu nadal pełni istotną rolę pomocniczą. Przejście od wymuszonego ujawniania do powszechnej dostępności rozwiązań wspierających pozwala firmom zoptymalizować procesy HR i efektywnie wykorzystać potencjał każdego pracownika.
[Raport] O zdrowiu psychicznym Polaków
Raport firmy Hedepy, opracowany na podstawie badania Ipsos przeprowadzonego we wrześniu 2026 roku, przedstawia dogłębną analizę kondycji psychicznej Polaków na tle krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Badanie zrealizowano metodą CAWI na reprezentatywnej próbie 1008 dorosłych mieszkańców Polski w wieku od 18 do 70 lat. Aż 86% badanych Polaków zdeklarowało, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy doświadczyło problemów psychicznych lub emocjonalnych wpływających negatywnie na ich codzienne funkcjonowanie, w tym pracę, sen czy relacje. Jest to najwyższy wskaźnik powszechności niepokoju odnotowany w całym analizowanym regionie CEE. Dla niemal dwóch trzecich respondentów (65%) trudności emocjonalne nie były jedynie jednorazowym epizodem, lecz powracały kilkakrotnie lub bardzo często. Głównym źródłem codziennych obciążeń okazał się stres, wskazany przez 54% Polaków, co czyni go najpowszechniejszym problemem w całym regionie. Równie znaczącymi wyzwaniami są kłopoty finansowe oraz obniżony nastrój, które dotykają po 32% społeczeństwa. W kontekście zawodowym kluczową rolę odgrywa presja w pracy, stanowiąca istotne źródło dyskomfortu dla 31% badanych. Ponadto znaczny odsetek Polaków zmaga się z bezpośrednimi objawami smutku (28%) oraz lęku (26%). Niepewność polityczno-gospodarcza wywołuje niepokój u 22% respondentów, a problemy w relacjach stanowią trudność dla 21% badanych. Co piąty Polak (18%) boryka się z poczuciem samotności, natomiast 14% osób odczuwa obciążenia związane z wychowaniem dzieci. Pomimo tak szerokiej skali problemów, aż 71% Polaków przyznaje, że znalazło się w sytuacji, gdy chciało porozmawiać o swoich emocjach, lecz zaniechało tego.
Najczęstszą przyczyną rezygnacji z uzewnętrzniania swoich trudności jest chęć niebycia ciężarem dla innych, deklarowana przez 24% badanych. Dla 21% respondentów barierą był całkowity brak bliskiej osoby, z którą mogliby podzielić się swoimi troskami. Istotnymi przeszkodami w otwartości pozostają także poczucie wstydu (18%), obawa przed reakcją otoczenia (16%) oraz trudność w ubraniu uczuć w słowa (15%). W kwestii profesjonalnego wsparcia, głównym czynnikiem powstrzymującym przed podjęciem psychoterapii są kwestie finansowe, na które wskazuje 41% badanych. Bariera finansowa w Polsce jest ponad dwukrotnie wyższa niż jakikolwiek inny powód rezygnacji z leczenia. Wśród innych przeszkód w dostępie do terapii wymieniano długi czas oczekiwania (20%), obawę przed oceną (19%) oraz brak wiedzy, gdzie znaleźć dobrego specjalistę (17%). Dodatkowo 16% respondentów wskazuje na brak czasu, a 13% zwraca uwagę na brak terapeutów w najbliższej okolicy zamieszkania. W poszukiwaniu alternatywnych dróg pomocy Polacy coraz chętniej sięgają po nowoczesne technologie. Łącznie 40% badanych (2 na 5 Polaków) skorzystało przynajmniej raz z narzędzi sztucznej inteligencji w celu uzyskania wsparcia emocjonalnego lub omówienia osobistych problemów. Regularne wykorzystanie AI w obszarze zdrowia psychicznego deklaruje 17% respondentów, a kolejne 21% osób rozważa wypróbowanie takich rozwiązań. Pod tym względem Polska znajduje się w środku stawki regionu CEE, w którym liderem wykorzystania AI jest Rumunia z wynikiem 46%. Wyniki badania wpisują się w kampanię społeczną Hedepy „Mój Słoń”, która zachęca Polaków do przełamywania tabu i otwartego nazywania swoich ukrytych trudności emocjonalnych.
[Raport] The workplace masking experiences of autistic, non-autistic neurodivergent and neurotypical adults in the UK
Brytyjskie badanie opublikowane w czasopiśmie PLOS ONE analizuje zjawisko maskowania w miejscu pracy, czyli ukrywania swoich naturalnych cech i zachowań w celu dopasowania się do otoczenia, na próbie 411 dorosłych pracowników. W grupie badawczej znalazło się 272 dorosłych w spektrum autyzmu, 78 osób neuroatypowych bez autyzmu oraz 61 osób neurotypowych. Raport podkreśla ogromne nierówności rynkowe w Wielkiej Brytanii, gdzie zatrudnienie posiada 52,1% osób z niepełnosprawnościami, podczas gdy w przypadku dorosłych w spektrum autyzmu wskaźnik ten spada do zaledwie 21,7%. W analizowanej próbie aż 80,3% osób neurotypowych pracowało w pełnym wymiarze czasu pracy, w porównaniu do 67,9% osób neuroatypowych bez autyzmu i zaledwie 37,6% pracowników w spektrum autyzmu. Różnice te przekładają się bezpośrednio na poziom zadowolenia z pracy, z którego satysfakcję deklaruje 85,2% pracowników neurotypowych, 53,8% neuroatypowych oraz tylko 44,5% osób z autyzmem. Wyraźne są również luki dochodowe, ponieważ niemal jedna czwarta (23,2%) badanych w spektrum autyzmu zarabia poniżej 10 000 funtów rocznie, podczas gdy żaden pracownik neurotypowy nie osiąga tak niskich dochodów. Brak dostosowań w miejscu pracy zmusza pracowników do częstej zmiany zatrudnienia, przez co aż 47,1% osób z autyzmem i 32,1% osób neuroatypowych pracowało w swojej karierze dla ponad sześciu różnych pracodawców, w zestawieniu z 16,4% osób neurotypowych. Dodatkowym wyzwaniem jest współwystępowanie innych trudności zdrowotnych, które zgłasza 86% uczestników w spektrum autyzmu, przy czym najczęstsze z nich to stany lękowe (42,7%), wrażliwość sensoryczna (22,2%) oraz ADHD (15,0%). Wśród badanych neuroatypowych bez autyzmu najczęściej występowały stany lękowe (32,1%), depresja (24,4%) oraz dysleksja (16,7%).
Ponad 80% dorosłych z autyzmem postrzega stygmatyzację jako kluczową barierę w rozwoju zawodowym, a ponad połowa doświadczyła w pracy dyskryminacji lub mobbingu ze względu na swoją neuroatypowość. Głównym powodem stosowania maskowania we wszystkich badanych grupach jest chęć uniknięcia odrzucenia, ochrona przed zastraszaniem oraz dążenie do budowania relacji społecznych i utrzymania zatrudnienia. Pracownicy często traktują maskowanie jako niezbędny warunek udanej rekrutacji, wypełniania obowiązków zawodowych oraz awansu w strukturach firmy. Mimo że maskowanie ułatwia doraźną integrację, niesie ono ze sobą olbrzymie koszty psychiczne i fizyczne, prowadząc do skrajnego wyczerpania, wypalenia zawodowego oraz przewlekłego stresu. Wielu pracowników w spektrum autyzmu i neuroatypowych zgłasza, że konieczność ciągłego tłumienia reakcji sensorycznych doprowadza ich do przeciążenia i zmusza do brania zwolnień lekarskich. Co więcej, ukrywanie swoich prawdziwych cech budzi poczucie braku autentyczności, sprawiając, że pracownicy czują się odizolowani i obawiają się wykrycia ich sztucznej roli. W przeciwieństwie do sytuacji prywatnych, w miejscu pracy pracownicy odczuwają brak kontroli nad koniecznością maskowania, co potęguje negatywny wpływ tego procesu na ich zdrowie psychiczne. Raport formułuje jednoznaczne rekomendacje dla działów personalnych, wskazując na potrzebę budowania kultury organizacyjnej otwartej na różnorodność. Kluczowym działaniem jest wdrażanie cyklicznych szkoleń z zakresu neuroróżnorodności i maskowania, skierowanych w szczególności do kadry kierowniczej. Edukacja ta powinna być tworzona we współpracy z osobami neuroatypowymi oraz wspierana prostymi przewodnikami i materiałami informacyjnymi dla całego zespołu. Pracodawcy powinni również zapewnić elastyczne formy pracy, dostosowania sensoryczne oraz bezpośrednie wsparcie w zakresie zdrowia psychicznego, co pozwala ograniczyć presję maskowania i zwiększyć retencję talentów.
[Wideo] Czy Każda Firma Jest dla Każdego? Dlaczego Męczysz się w Pracy.
Dominika Maciołek, ekspertka z dwudziestoletnim doświadczeniem w obszarze HR, stawia fundamentalne pytanie o to, czy każda firma jest odpowiednim miejscem pracy dla każdego człowieka. Udziela jednoznacznej, negatywnej odpowiedzi, wskazując, że kluczowym i często ignorowanym czynnikiem sukcesu zawodowego pozostaje dopasowanie do kultury organizacyjnej danej firmy. Wiele nieudanych transferów menedżerskich na rynku pracy wynika z faktu, że doświadczenie zdobyte w wielkich korporacjach nie zawsze przekłada się na skuteczność w polskich spółkach właścicielskich. Różnice te ujawniają się przede wszystkim w stopniu elastyczności, zakresie odpowiedzialności oraz realnym poczuciu wpływu na podejmowane decyzje biznesowe. Podczas procesów rekrutacyjnych strony najczęściej skupiają się na kwalifikacjach z życiorysu oraz celach finansowych, zapominając o ocenie wzajemnego dopasowania stylów pracy. Prowadząca ilustruje ten problem własną historią zawodową, w której starcie jej zadaniowego podejścia z mikrozarządzaniem oraz obsesyjnym perfekcjonizmem przełożonego doprowadziło do braku satysfakcji z wykonywanych obowiązków. Kultura organizacyjna została w nagraniu zdefiniowana nie jako sztywne deklaracje, lecz jako codzienne zachowania, niepisane zasady oraz firmowe nawyki. Istotnym elementem tego dopasowania są oczekiwania dotyczące dyspozycyjności, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych po oficjalnych godzinach pracy. Dla niektórych organizacji gotowość do podjęcia natychmiastowych działań jest fundamentem ciągłości biznesu, co dla pracowników ceniących sztywne granice czasu pracy może stanowić źródło frustracji.
Rekrutacja nie powinna być zatem poszukiwaniem idealnego kandydata, lecz precyzyjnym dopasowaniem człowieka na danym etapie życia osobistego do konkretnego momentu rozwoju przedsiębiorstwa. Osoba z małym dzieckiem w domu może nie być w stanie podołać roli wymagającej ciągłych podróży służbowych, mimo że posiada wszelkie wymagane kompetencje merytoryczne. Właśnie dlatego eksperci HR powinni stawiać na całkowitą transparentność od pierwszych minut rozmowy rekrutacyjnej, szczerze przedstawiając specyfikę stanowiska. Rzetelne przedstawienie realiów pracy pozwala kandydatowi na podjęcie w pełni świadomej i dojrzałej decyzji o dołączeniu do zespołu. W podcaście poruszono również wątek długoletnich pracowników, którzy na początkowych etapach rozwoju firmy byli kluczowi, lecz przy dynamicznym skalowaniu biznesu przestają pasować do nowych struktur. Brak dalszego rozwoju kompetencji u takich osób może prowadzić do powstawania barier organizacyjnych oraz pojawiania się toksycznych zachowań. Dominika podkreśla, że praca w warunkach ciągłej zmiany i restrukturyzacji wymaga od pracowników dużej odporności psychicznej oraz elastyczności. Przy podejmowaniu decyzji zawodowych warto dokładnie przeanalizować profil najbliższych współpracowników oraz przełożonego, oceniając wyznawane przez nich wartości. Świadome zarządzanie własną ścieżką kariery wymaga umiejętności odkodowania kultury organizacyjnej jeszcze przed podpisaniem umowy o pracę. Dominika zachęca do korzystania z narzędzi diagnostycznych, takich jak udostępniony przez nią test, pomagających określić preferowane środowisko pracy.
[Szkolenie] HR Automation Day: Podstawy automatyzacji HR dla firm, które rosną szybciej niż ich procesy
Firma rośnie. Zespół się powiększa. A procesy HR? Nadal jadą na Excelu, mailach i sile rozpędu?
To, co działało przy 50 pracownikach, przy 150 może zamienić się w organizacyjny tor przeszkód.
Wnioski krążą między skrzynkami, dokumenty czekają na podpis, a oceny okresowe generują więcej arkuszy niż wartościowych wniosków.
Tylko ile tak naprawdę kosztuje firmę ten chaos? I kiedy automatyzacja zaczyna się opłacać?
Właśnie na te pytania odpowie HR Automation Day – praktyczny, jednodniowy warsztat dla liderów HR i zarządów rozwijających się organizacji.
Bez technologicznego żargonu, bez konieczności posiadania własnego zespołu IT i bez rozmów o automatyzacji w oderwaniu od rzeczywistości.
Zamiast tego:
1. Konkretne przykłady procesów HR, które można usprawnić już dziś.
2. Wiedza o kosztach, bezpieczeństwie danych i ryzykach związanych z automatyzacją.
3. Praktyczny warsztat, podczas którego uczestnicy wezmą pod lupę proces z własnej organizacji.
4. Mapa procesu, oszacowany koszt bezczynności i argumenty do rozmowy o budżecie na 2027 rok.
Bo najlepszy argument za automatyzacją to nie obietnica oszczędności. To liczby, które pokazują, ile kosztuje jej brak.
24 listopada 2026 r. | 10:00-15:00 | Warszawa
Jeśli Twoja firma rośnie szybciej niż jej procesy, warto zarezerwować ten termin.
[Wideo] Czy pracujemy wbrew mózgowi?
Monika Nowacka-Sahin rozmawia z Pauliną Piskor, prezeską Contrain Group i twórczynią koncepcji Brain-Driven Work, o przełamaniu dotychczasowych, szkodliwych modeli wykonywania obowiązków zawodowych. Koncepcja ta wyrosła z dojrzałej refleksji nad potrzebami pracowników i obserwacji biznesu, wskazując, że sukces organizacji musi iść w parze ze spełnieniem i dobrostanem tworzących ją ludzi. Przełomowym momentem dla rozwoju tego podejścia okazał się rok 2018 oraz kolejne wyzwania okresu pandemicznego, które zmusiły firmy do aktywnego przewartościowania dotychczasowych nawyków. Paulina zauważa, że choć współczesne firmy inwestują ogromne środki w zaawansowane technologie, narzędzia i automatyzację, pracownicy wciąż zmagają się z powszechnym przeciążeniem poznawczym. Dzieje się tak, ponieważ nowo wdrażane rozwiązania często przynoszą szum informacyjny oraz organizacyjny chaos, zamiast zapowiadanego usprawnienia codziennych procesów. Wśród najbardziej szkodliwych praktyk działających wbrew neurobiologii wymieniono kult wielozadaniowości, który zmusza mózg do kosztownego przełączania uwagi i obniża jakość pracy. Równie destrukcyjne dla głębokiego skupienia są nadmiar bezproduktywnych spotkań oraz presja ciągłej dostępności i natychmiastowego odpowiadania na wiadomości. Rozmówczynie obalają mit, jakoby wielogodzinne wysiadywanie przy biurku podnosiło efektywność, przypominając, że ludzki mózg funkcjonuje w naturalnych cyklach koncentracji trwających od 90 do 120 minut. Długotrwały stres oraz brak czasu na regenerację nie mobilizują do wydajniejszej pracy, lecz wywołują stan spoczynku mózgu i odcinają dostęp do innowacyjnych rozwiązań. Kluczowa zmiana paradygmatu polega na odejściu od bezskutecznego zarządzania czasem na rzecz mądrego zarządzania własnymi odnawialnymi zasobami, energią oraz uwagą.
Po raz pierwszy w historii biznesu pojawia się unikalna szansa, w której budowanie efektywności rynkowej organizacji odbywa się poprzez wzmacnianie człowieka, a nie jego eksploatację. Projektowanie nowoczesnego środowiska pracy wymaga podejścia holistycznego, ponieważ ludzki mózg reaguje na całokształt otoczenia, od przestrzeni fizycznej po kulturę organizacyjną. W tak ukształtowanej firmie deklarowane wartości i cele stanowią żywy drogowskaz w codziennej praktyce biznesowej, a nie jedynie bezużyteczne deklaracje na ścianach. Gościni audycji podkreśla konieczność zmiany postrzegania liderów, których nie należy obarczać rolą nierealistycznych superbohaterów chroniących zespoły przed chaosem. Zamiast tego organizacja powinna zapewnić menedżerom przestrzeń i zasoby na eksperymentowanie oraz wyciąganie wniosków z popełnianych błędów. Ewolucji ulega także rola specjalistów HR, którzy ze strażników dokumentów i procedur powinni przekształcić się w architektów środowiska pracy. Transformację warto zacząć od prostych nawyków, takich jak zamiana długich zebrań na treściwe spotkania półgodzinne czy przeniesienie dyskusji na spacer na świeżym powietrzu. W kontekście sztucznej inteligencji ekspertka zaznacza, że stanowi ona miecz obusieczny – może uwolnić czas od powtarzalnej rutyny, lecz niewłaściwie użyta doprowadzi do szumu informacyjnego. Przyszłość rynku pracy, choć dynamiczna i nieprzewidywalna, powinna dążyć do przekształcenia wymogu zawodowego w świadomy i satysfakcjonujący wybór każdego człowieka. Całość rozmowy stanowi inspirujące zaproszenie do praktykowania neurobiologicznych zasad w codziennym życiu organizacyjnym i uczestnictwa w nadchodzących wydarzeniach poświęconych koncepcji Brain-Driven Work.
[Wideo] Jak AI zmienił HR przez ostatnie 12 miesięcy?
Natalia Bogdan oraz Jarek Jarzębowski analizują wpływ sztucznej inteligencji na współczesny sektor HR. Rozmawiają o doświadczeniach z pierwszych dwóch edycji kursu oraz o przygotowaniach do uruchomienia jego trzeciej odsłony. Kluczową zaletą dotychczasowych edycji okazało się praktyczne nastawienie uczestników, którzy zdobywali certyfikaty dzięki zrealizowaniu realnych wdrożeń technologicznych we własnych organizacjach. Słuchacze wywodzili się z niezwykle zróżnicowanych środowisk, obejmujących zarówno korporacje i mniejsze firmy, jak i administrację publiczną, uczelnie wyższe czy całe zespoły HR. Rozmówcy obalają powszechny mit o rzekomej nietechnologiczności działów personalnych, dowodząc, że sztuczna inteligencja potrafi fundamentalnie usprawnić codzienną pracę hrowców. W ciągu ostatniego roku nastąpił gigantyczny skok jakościowy w rozwoju modeli językowych, takich jak ChatGPT, Claude czy Gemini, które stale rywalizują ze sobą na rynku. Obecnie technologia ta pozwala nie tylko na szybkie odpowiadanie na zapytania, ale również na sprawne generowanie grafik, materiałów wideo, prezentacji oraz treści do komunikacji wewnętrznej. Istotnym obszarem zastosowań stała się analityka HR, w której sztuczna inteligencja ułatwia pracę z danymi, wyciąganie wniosków i podejmowanie trafniejszych decyzji biznesowych. Eksperci podkreślają, że AI nie ma na celu zastąpienia ludzi, lecz wyparcie z rynku osób, które nie opanują umiejętności jej efektywnego wykorzystywania.
Praktyczna znajomość narzędzi cyfrowych pozwala specjalistom HR oszczędzić setki godzin i umocnić swoją strategiczną pozycję w strukturach firmy. W podcaście przytoczono inspirującą historię uczestniczki, która dzięki wiedzy o nowoczesnych rozwiązaniach zyskała uznanie kadry zarządzającej i weszła do firmowego zespołu wdrożeniowego AI. Narzędzia sztucznej inteligencji rewolucjonizują także procesy rekrutacyjne, wspierając sourcing kandydatów, tworzenie opisów stanowisk oraz automatyzację notatek ze spotkań. Twórcy zwracają jednak uwagę na bariery mentalne, w tym na powszechny brak czasu na naukę technologii, która mogłaby ten czas odzyskać. Osobnym, kluczowym wątkiem rozmowy jest bezpieczeństwo danych osobowych oraz konieczność przestrzegania regulacji prawnych, w tym europejskiego AI Act. Prowadzący przestrzegają przed bezrefleksyjnym wprowadzaniem poufnych dokumentów czy pełnych życiorysów kandydatów do publicznych modeli językowych. Co istotne, kluczowe decyzje kadrowe dotyczące zatrudnienia, zwolnień czy oceny dopasowania kulturowego muszą nieprzerwanie pozostawać w rękach człowieka. Prawdziwa ludzka empatia, wrażliwość społeczna oraz umiejętność odczytywania mikroekspresji stanowią unikalną przewagę, której algorytmy nie są w stanie zastąpić. Choć wielu liderów zakładało powszechność technologii, zaawansowane wykorzystanie AI w HR wciąż stanowi unikalną przewagę konkurencyjną, a nie rynkowy standard. Wśród nowości technologicznych dających olbrzymie możliwości wymieniono między innymi narzędzia z rodziny Claude oraz platformy do bezkodowego tworzenia aplikacji, takie jak Lovable. Rozmowa dowodzi, że połączenie wiedzy domenowej HR z praktyczną znajomością AI otwiera zupełnie nowe perspektywy rozwoju zawodowego i budowania dojrzałego biznesu.
Agentic AI Turns Every Team into Its Own Transformation Engine
Omawiany artykuł wykazuje, że sukces we wdrażaniu sprawczej sztucznej inteligencji nie zależy od samej technologii, lecz od ścisłej współpracy z zespołami przy przeprojektowywaniu ich codziennej pracy. Mimo że generatywna AI osiągnęła aż 70% adopcji w zaledwie trzy lata, tylko 16% kadry kierowniczej deklaruje uzyskanie z niej realnej wartości biznesowej. Wskazuje to jednoznacznie, że główną barierą w cyfrowej transformacji przestały być ograniczenia techniczne, a stały się nimi kompetencje organizacyjne, kultura oraz przyzwolenie na zmianę. Podczas gdy tradycyjna GenAI jedynie generuje odpowiedzi na zapytania, sprawcza AI (Agentic AI) poszerza te możliwości o autonomiczne planowanie, podejmowanie decyzji i realizację wieloetapowych zadań. Pełne uwolnienie tego potencjału wymaga przejścia od prostej automatyzacji codziennych zadań (Deploy) do dogłębnego przekształcania kluczowych funkcji (Reshape) oraz kreowania nowatorskich doświadczeń (Invent). W tym nowym modelu charakter pracy ewoluuje od bezpośredniego wykonania w stronę orkiestracji, co sprzyja spłaszczaniu struktur organizacyjnych oraz redefinicji roli menedżera. Błyskawiczne tempo rozwoju technologii sprawia, że centralne programy transformacji nie nadążają za zmianami, przez co innowacja przenosi się na poziom oddolny i lokalny. Skalowanie zmian nie odbywa się już poprzez kilka wielkich projektów, ale poprzez setki równoległych udoskonaleń realizowanych bezpośrednio w zespołach. To właśnie zespoły posiadające wiedzę dziedzinową stają się prawdziwym silnikiem transformacji, a zadaniem liderów jest odpowiednie ukierunkowanie ich energii.
Zamiast pozwalać na niekontrolowane eksperymenty we wszystkich obszarach, kadra zarządzająca powinna skoncentrować się na dwóch lub trzech domenach o kluczowym znaczeniu biznesowym. Praktyczny przykład firmy AWS dowodzi, że sukces wymaga skupienia się na ludziach i zmianie ich nawyków, a nie tylko na samym udostępnianiu nowoczesnych narzędzi. Wprowadzenie doświadczonych inżynierów do zespołów i przeprojektowanie całego cyklu tworzenia oprogramowania pozwoliło AWS zwiększyć liczbę dostarczanych funkcji o 27%. Rekomendacje dla kadry menedżerskiej kładą nacisk na uczciwą ocenę, czy sztuczna inteligencja rzeczywiście realizuje strategię firmy, czy stanowi jedynie jej efektowną dekorację. W samym centrum tej agendy powinien znaleźć się dyrektor ds. kapitału ludzkiego (CHRO), pełniący rolę architekta łączącego ludzi i AI w spójne struktury organizacyjne. Równocześnie samo rozdanie narzędzi bez odpowiedniego zarządzania ryzykiem i budowania dojrzałości technologicznej prowadzi jedynie do powstawania dzikich, niebezpiecznych obejść. Aby zmiana zakończyła się sukcesem, zarząd musi wyraźnie rozdzielić bieżące prowadzenie biznesu od jego transformacji, zapewniając pracownikom realną przestrzeń do działania. Ochrona mocy przerobowych zespołów poprzez zastępstwa lub wsparcie tymczasowe pozwala im bezpiecznie zająć się reinventowaniem własnych procesów. Liderzy muszą także podejmować przemyślane decyzje w zakresie budowy, zakupu lub partnerstwa przy wdrożeniach AI, chroniąc kluczowe zasoby strategiczne firmy. Prawdziwa wartość sprawczej sztucznej inteligencji nie polega na eliminowaniu ludzi, lecz na fundamentalnym podniesieniu jakości i skuteczności ludzkiej pracy. Organizacje wygrane to te, które zamiast poprzestać na technologii, trwale zinstytucjonalizują w swoich zespołach zdolność do ciągłego przeprojektowywania sposobu działania.
AI in HR: CRF’s Seven Key Principles
Wokół sztucznej inteligencji panuje ogromny entuzjazm, który napędza chęć jej natychmiastowego wdrażania, jednak racjonalna adopcja wymaga ostrożności i krytycznego myślenia. Kluczowym pytaniem w obszarze zasobów ludzkich nie jest samo stosowanie technologii, ale świadome określenie, kiedy, gdzie, dlaczego i jak powinna być ona wykorzystywana. Sztuczna inteligencja pozwala zarówno na automatyzację dotychczasowych procesów, jak i na odkrywanie zupełnie nowych możliwości działania. Każda inicjatywa technologiczna w HR musi jednak bezwzględnie wspierać realizację celów biznesowych organizacji oraz wnosić realną wartość. Aby ułatwić to zadanie, organizacja CRF opracowała siedem kluczowych zasad strategicznego wdrażania nowych rozwiązań. Pierwsza z nich nakazuje rozpoczynać od wartości, co oznacza ścisłe dopasowanie każdego przypadku użycia technologii do celów strategicznych firmy. Druga zasada, oparta na podejściu Evidence-Based HR, wymaga dokładnej diagnozy problemu przed przepisaniem rozwiązania i wyborem odpowiedniej interwencji. Eksperci wskazują, że najważniejsze jest rozwiązanie problemu biznesowego, co nie zawsze musi wymagać użycia algorytmów. Trzecia reguła przestrzega przed bezrefleksyjną automatyzacją nieefektywnych procesów, gdyż przyspieszenie złego procederu jedynie szybciej generuje gorsze rezultaty. Przed usprawnieniem jakiegokolwiek działania należy najpierw ocenić, czy jest ono potrzebne i czy przekłada się na pożądane wyniki.
Czwarta zasada nawołuje do prowadzenia celowych eksperymentów o jasno określonym zakresie, wyznaczonych właścicielach i odpowiednich zabezpieczeniach. W ramach testów należy jasno zdefiniować kryteria sukcesu, skalować udane próby oraz modyfikować bądź wycofywać te nieefektywne. Piąta reguła podkreśla, że samo zaoszczędzenie czasu nie tworzy wartości, dopóki odzyskana wydajność nie zostanie przeznaczona na ambitniejsze zadania strategiczne. Pracownicy powinni posiadać odpowiednie kompetencje i zasoby, aby wyzwolony czas przeznaczać na podejmowanie lepszych decyzji oraz dogłębną analizę danych o kadrach. Szósta zasada kładzie nacisk na zachowanie ludzkiego osądu i rozwijanie pracowników przy jednoczesnym unikaniu zjawiska bezkrytycznego ulegania technologii. Niezbędne jest utrzymanie nadzoru nad algorytmami oraz dbanie o sprawiedliwe, przejrzyste, bezpieczne i szanujące prywatność wykorzystanie narzędzi. Osoby objęte działaniem algorytmów powinny rozumieć ich rolę i mieć możliwość współdecydowania w sprawach, które ich dotyczą. Siódma reguła wymaga precyzyjnego zdefiniowania wskaźników sukcesu, punktów odniesienia i ram czasowych jeszcze przed uruchomieniem projektu. Ocena efektów musi koncentrować się na mierzalnych rezultatach biznesowych, a nie jedynie na stopniu wykorzystania narzędzia czy oszczędności czasu. Wykorzystanie sztucznej inteligencji w kadrach jest nieuniknione, a wdrożenie tych siedmiu zasad znacząco zwiększa szansę na sukces i chroni przed marnowaniem zasobów.
Decyzje w kryzysie. Samotność rośnie, gdy stawka jest najwyższa
W kryzysie wielu liderów kieruje się intuicyjnym przekonaniem, że samotne stawienie czoła wyzwaniom stanowi bezpośredni sprawdzian ich kompetencji menedżerskich. Założenie to niesie ze sobą ukrytą cenę, która gwałtownie rośnie wraz ze wzrostem postrzeganej stawki podejmowanych decyzji. Stawka decyzji definiowana jest jako powaga skutków wyboru, na którą składają się jej nieodwracalność, skala operacyjna oraz liczba osób dotkniętych ewentualnym błędem. Tak ujęta stawka odpowiada pojęciu skali zagrożenia (threat magnitude) i nie należy jej utożsamiać z samym kryzysem, który jest jedynie jednym ze scenariuszy wzrastających konsekwencji. Gdy postrzegana stawka rośnie, podnosi się poziom odczuwanego zagrożenia, co uruchamia dwutorowy mechanizm potęgujący poczucie izolacji. U samego lidera występuje wówczas tak zwany efekt sztywnienia pod wpływem zagrożenia (threat-rigidity effect), prowadzący do drastycznego zwężenia pola przetwarzania informacji. Równolegle w zespole spada poziom bezpieczeństwa psychologicznego, przez co pracownicy z obawy przed ryzykiem interpersonalnym powstrzymują się od zgłaszania wątpliwości. Zjawiska te prowadzą do paradoksu decyzyjnego: choć w otoczeniu lidera obecnych jest wiele osób, w praktyce zostaje on odcięty od perspektyw własnego zespołu. Sytuacji tej nie rozwiązuje samo dostarczanie kolejnych opinii czy analitycznych raportów o wysokiej wartości merytorycznej. Doradcy i analitycy wnoszą wprawdzie specjalistyczną wiedzę, jednak żaden z nich nie bierze na siebie ciężaru konsekwencji wyboru.
W ten sposób powstaje głęboka luka strukturalna między doradztwem a pełną odpowiedzialnością decyzyjną. Luki tej nie da się zamknąć siłą własnej oceny w trakcie kryzysu, ponieważ ocena przydatności porad zapada w tym samym zwężonym stanie poznawczym. Zrozumienie, że kolejne raporty tworzą jedynie nowe warianty i paraliżują proces wyboru, staje się impulsem do wyjścia z błędnego koła. Przełamanie osamotnienia wymaga nawiązania relacji z bezstronnym partnerem zewnętrznym, nieuwikłanym w wewnętrzną politykę organizacji. Niezależny towarzysz procesu myślowego nie czerpie korzyści z wdrożenia konkretnego scenariusza, co gwarantuje mu pełną obiektywność. Wielu liderów błędnie zakłada jednak, że sięgnięcie po wsparcie z zewnątrz oznacza przyznanie się do słabości lub podważenie autorytetu. Tymczasem zgodnie z hipotezą buforowej roli wsparcia społecznego, właściwie dopasowana pomoc skutecznie obniża bieżące obciążenie decyzyjne. Ochrona jakości decyzji opiera się na elastycznym doborze roli partnera do aktualnych potrzeb organizacji i menedżera. Menedżerowie mogą korzystać z mentoringu przenoszącego doświadczenia lub coachingu stwarzającego bezpieczną przestrzeń do pracy nad emocjami. Skutecznym narzędziem jest także sparring partner testujący przyjęte założenia, grupy mastermind łączące osoby o podobnym ciężarze odpowiedzialności oraz psychoterapia. Zastosowanie profesjonalnego odzwierciedlenia i ustrukturyzowanych narzędzi pozwala obniżyć samotność oraz zapobiega popełnianiu nieodwracalnych błędów. Równie istotnym elementem higieny decyzyjnej jest pielęgnowanie relacji lidera z samym sobą. Przestrzeń ta umożliwia dostrzeżenie własnego zmęczenia i napięcia, co gwarantuje zachowanie jasności myślenia oraz umiejętności odróżniania sygnałów od szumu. Wyzwaniem pozostaje zatem przełamanie utrwalonego mitu, że samotne dźwiganie najcięższych decyzji stanowi jedyny dowód dojrzałości przywódczej.
[Konferencja] Digital HR
HR nie czeka na przyszłość. HR już się do niej przygotowuje.
Transparentność wynagrodzeń, digitalizacja dokumentacji pracowniczej, AI w kadrach i płacach, e-teczki, eIDAS 2.0 – zmiany dzieją się na naszych oczach. Pytanie brzmi: czy Twój HR jest na nie gotowy?
10-11 grudnia 2026 r. spotykamy się na dwudniowej, stacjonarnej konferencji Digital HR, podczas której teoria spotka się z praktyką, a eksperci pokażą, jak przygotować organizację na nowe obowiązki i możliwości.
Dzień 1: Transparentność wynagrodzeń
Porozmawiamy m.in. o:
– nowych obowiązkach prawnych i RODO,
– wartościowaniu stanowisk i budowie struktur wynagrodzeń,
– systemach premiowych,
– procesach podwyżkowych,
– wykorzystaniu AI w decyzjach dotyczących wynagrodzeń.
Dzień 2: Digitalizacja HR i AI
Na agendzie m.in.:
– zmiany prawne wspierające elektronizację HR,
– AI Act i zasady korzystania z AI przez pracowników,
– zastosowania AI w kadrach i płacach,
– wdrażanie e-teczek bez błędów,
– dashboardy wynagrodzeniowe,
– automatyzacja podpisywania umów,
– eIDAS 2.0, mObywatel i e-doręczenia.
To nie będzie konferencja o tym, co kiedyś może się zmienić.
To spotkanie o tym, co warto zacząć robić już dziś, aby jutro nie nadrabiać zaległości.
Konkretne rozwiązania. Case studies. Eksperci z różnych obszarów. Dyskusje o problemach, z którymi HR mierzy się naprawdę.
10-11 grudnia 2026 r. | Digital HR
Dołącz do nas i wznieś HR na wyższy poziom.
Zarezerwuj miejsce i przygotuj swoją organizację na HR przyszłości.
Designing the Thinking Organization
Artykuł przedstawia koncepcję Organizacji Myślącej, która w przemyślany sposób łączy potencjał ludzi i sztucznej inteligencji, aby podejmować trafniejsze decyzje oraz przekształcać nową wydajność w realny wzrost gospodarczy. Podmioty, które skutecznie rozwijają te kluczowe kompetencje, osiągają dwukrotnie wyższy wzrost przychodów, dwukrotnie lepsze wyniki pracownicze oraz dwa razy większą przepustowość innowacji. W centrum tej cyfrowej transformacji znajduje się dyrektor ds. zasobów ludzkich (CHRO), przed którym stoją dwie skrajne ścieżki: marginalizacja funkcji HR do spraw czysto operacyjnych lub przejęcie roli architekta przyszłości pracy. Nowoczesne przedsiębiorstwa traktują sztuczną inteligencję jako kapitał wzrostu, a nie jedynie narzędzie do redukcji kosztów, opierając ten proces na poczuciu pewności i jasności wśród pracowników. Autorzy identyfikują dziesięć fundamentalnych umiejętności organizacyjnych skupionych w pięciu głównych obszarach strategicznych działań dla liderów HR. Pierwszym filarem jest przejęcie przez CHRO odpowiedzialności za to, co jednoznacznie ludzkie, w tym za krytyczne myślenie, unikalny osąd, relacje z klientami oraz twórcze zarządzanie. Większa jasność co do decyzji zastrzeżonych dla ludzi bezpośrednio zwiększa zaufanie zespołu do technologii oraz buduje przewagę konkurencyjną, której nie da się po prostu wynająć. Drugi obszar obejmuje ciągłe i zamierzone przeprojektowywanie procesów pracy oraz towarzyszącej im struktury zatrudnienia.
Organizacje myślące precyzyjnie wyznaczają granice między zadaniami realizowanymi przez człowieka, wspomaganymi przez systemy a całkowicie wykonywanymi przez autonomiczne agenty AI. Jasne określenie odpowiedzialności za weryfikację wyników i obsługę wyjątków zapobiega chaotycznej ewolucji obowiązków i wzmacnia poczucie stabilności. Trzecim wyzwaniem jest dynamiczny rozwój nowych kompetencji przy jednoczesnym przeciwdziałaniu cichej erozji umiejętności, które pracownicy już posiadają. Choć firmy finansują programy podnoszenia kwalifikacji cyfrowych, często zaniedbują ryzyko stopniowego zanikania samodzielnego, analitycznego myślenia u ludzi delegujących zadania maszynom. Liderzy biznesu kładą ogromny nacisk na umiejętność nadzorowania i weryfikowania rezultatów generowanych przez AI, podczas gdy pracownicy bywają nieświadomi tej rosnącej potrzeby. Czwarty obszar koncentruje się na kształtowaniu kultury organizacyjnej i wspierającego środowiska pracy, które nadają sens uwolnionemu czasowi. Zamiast pochłaniać zyski z produktywności jako zwykłe oszczędności, postępowe firmy reinwestują oszczędzony czas w innowacje, mentoring oraz ścieżki rozwoju wewnętrznego. Taka decyzja wysyła wyraźny sygnał kulturowy, że technologia ma rozszerzać możliwości ludzkie, tworząc bezpieczne warunki do eksperymentowania. Piąty obszar wyznacza działowi HR rolę poligonu doświadczalnego, na którym najpierw testuje się i udoskonala udane wdrożenia sztucznej inteligencji. Ze względu na pracę z najbardziej wrażliwymi danymi i decyzjami dotyczącymi ludzi, HR musi stworzyć dojrzałe ramy zarządcze i etyczne, zanim AI zostanie skalowane na całą firmę. Budowanie wysokiej alfabetyzacji cyfrowej we własnych szeregach pozwala działom personalnym stać się wiarygodnym wzorcem transformacji dla pozostałych jednostek. To nie sama ilość technologii, lecz mądre decyzje przywódcze CHRO decydują o stworzeniu Organizacji Myślącej zdolnej do trwałego wzrostu.
How Leadership Anxiety Derails Transformation
Artykuł autorstwa Declana Fitzsimonsa, Gianpiero Petriglieriego i Jennifer Petriglieri przedstawia wyniki czteroletniego badania etnograficznego nad upadkiem dużej transformacji organizacyjnej, pokazując, jak nieuświadomiony lęk kadry zarządzającej potrafi zniszczyć nawet najlepiej zaplanowane zmiany. Choć początkowa niepewność i presja rynkowa mogą stanowić impuls do działania, niezarządzany niepokój liderów szybko zamienia się w tzw. organizowanie obronne (defensive organizing), które zamiast stymulować rozwój, służy jedynie maskowaniu obaw i utrwalaniu status quo. Gdy spada wydajność firmy, menedżerowie silnie utożsamiający się ze swoją rolą doświadczają głębokiego lęku egzystencjalnego oraz społecznego, obawiając się utraty reputacji i niespełnienia oczekiwań otoczenia. Niestety, dominująca w wielu korporacjach kultura organizacyjna traktuje ujawnianie słabości jako dyskwalifikację, co zmusza przełożonych do ukrywania obaw i pozorowania absolutnej pewności siebie. Mechanizm organizowania obronnego rozpoczyna się od etapu idealizacji, w którym zarząd przyjmuje pokrzepiającą wizję strategiczną – na przykład hasło powszechnej współpracy – bez weryfikowania jej realnych szans na powodzenie. Początkowy entuzjazm wokół nowej strategii krótkowzrocznie uśmierza niepokój, lecz brak konstruktywnej krytyki i dociekania realiów szybko prowadzi do bezowocnego planowania bez wprowadzania faktycznych zmian. Gdy brak postępów staje się widoczny, uruchamia się drugi etap procesu, polegający na szukaniu „wygodnego wroga” i obarczaniu odpowiedzialnością pracowników niższego szczebla. Za pośrednictwem projekcji obronnej liderzy przypisują zespołom projektowym własną niekompetencję, odrzucając krytyczne dane i atakując osoby pokazujące rzeczywisty stan przedsiębiorstwa. Rosnące napięcia międzygrupowe oraz opór kadry kierowniczej wobec oddania kontroli wywołują frustrację pracowników, którzy stopniowo wycofują swoje zaangażowanie.
W trzeciej fazie transformacja zamienia się w ciąg pustych rytuałów, takich jak obowiązkowe spotkania komunikacyjne, które tworzą fasadę zmian przy jednoczesnym narastaniu prywatnego cynizmu. Zjawisko to, powszechnie i błędnie nazywane zmęczeniem zmianą, w rzeczywistości wynika z głębokiego rozdźwięku między oficjalną narracją a autentycznymi odczuciami personelu. W efekcie nowo wprowadzone zasady stają się wtórnym problemem i obwinia się je o inercję firmy, co pozwala uniknąć konfrontacji z prawdziwymi źródłami kryzysu. Finalnym aktem tej organizacyjnej tragedii staje się szukanie kozła ofiarnego, którym najczęściej zostaje sam prezes, pozostawiony na placu boju z nierealistycznymi arkuszami priorytetów. Brak konstruktywnego przepracowania niepokoju sprawia, że liderzy skupiają się wyłącznie na silnych, jaskrawych sygnałach rynkowych, ignorując ciche ostrzeżenia o wyczerpaniu i braku zaufania. Autorzy podkreślają jednak, że lęk w obliczu niepewności nie jest porażką przywództwa, lecz naturalną kondycją ludzką, którą należy oswoić i mądrze wykorzystać. Aby zapobiec katastrofie, menedżerowie muszą wykształcić w sobie trzy kluczowe kompetencje: odwagę, ciekawość oraz troskę. Odwaga polega na przełamaniu mitu heroicznego przywódcy i otwartym przyznaniu się do obaw, co zdejmuje z zespołu presję odgrywania sztucznej pewności. Ciekawość wymaga otoczenia się ludźmi mówiącymi prawdę oraz gotowości do zadawania trudnych pytań o własne uprzedzenia i ograniczenia. Troska manifestuje się natomiast w autentycznym dostrzeganiu emocjonalnego wysiłku pracowników, oferowaniu im realnego wsparcia oraz kierowaniu zasobów na to, co faktycznie działa. Dopiero przekształcenie lęku z powagą traktowanego sygnału w źródło emocjonalnej szczerości pozwala zbudować elastyczną organizację zdolną do przetrwania prawdziwej transformacji.
Urok toksycznej pewności siebie. Biznesowy mit o skuteczności bezwzględnych psychopatów
Powszechny w biznesie mit o skuteczności bezwzględnych menedżerów wynika ze szkodliwego utożsamiania emocjonalnego chłodu i arogancji z odpornością psychiczną oraz determinacją. Taka ułuda tworzy pułapkę polegającą na powierzaniu restrukturyzacji tzw. „użytecznym drapieżnikom”, przy jednoczesnym ryzyku wywołania organizacyjnego polowania na czarownice wobec asertywnych liderów. Kulturową wiarę w ślepą racjonalność wzmocniły nie tylko popkulturowe portrety charyzmatycznych liderów z Wall Street, lecz także uproszczona i komercyjna popularyzacja badań naukowych. Opaczne zrozumienie wniosków z książki „Węże w garniturach” doprowadziło do błędnego przekonania, że wyższa odsetkowo reprezentacja cech psychopatycznych w zarządach stanowi dowód na ich przydatność w zarządzaniu. Dodatkowo koncepcje „funkcjonalnych psychopatów” oraz „prospołecznego psychopaty” wywołały złudzenie, że brak empatii można precyzyjnie dawkować niczym pokrętło w konsoli dźwiękowej. Choć powierzchowny urok i pewność siebie pozwalają takim osobom błyszczeć podczas rozmów rekrutacyjnych, ich realna efektywność przywódcza okazuje się statystycznie ujemna. Współczesna neurobiologia jednoznacznie obaliła kartezjański podział na „chłodny rozum” i „zakłócające emocje”, wykazując, że procesy poznawcze i emocjonalne są ze sobą ściśle splecione. Sygnały emocjonalne oraz reakcje ciała nie stanowią szumu zniekształcającego rzeczywistość, lecz stanowią fundamentalne dane wejściowe dla mózgu działającego jako machina predykcyjna. Menedżerowie odcięci od emocjonalnego sprzężenia zwrotnego nie podejmują genialnych decyzji, lecz stają się decyzyjnymi inwalidami podejmującymi kroki impulsywne, krótkowzroczne i wysoce ryzykowne.
Przełomowe metaanalizy potwierdzają zjawisko „wyłaniania się lidera”, w którym cechy psychopatyczne ułatwiają zdobycie władzy, lecz gwarantują systemową porażkę na etapie kierowania ludźmi i strategią. Obecność toksycznych przełożonych w strukturze firmy potraja poziom mobbingu, niszczy atmosferę i wywołuje masową ucieczkę najbardziej wartościowych pracowników. Nie należy jednak ulegać naiwnemu redukcjonizmowi i przypisywać kryzysów gospodarczych wyłącznie jednostkowym drapieżnikom, gdyż to wadliwa architektura całego systemu generuje patologiczne zjawiska. Organizacje pozbawione mechanizmów weryfikacji i audytu tworzą wręcz cieplarniane warunki dla promowania oraz replikacji destrukcyjnych wzorców zachowań. Wejście toksycznego lidera do zespołu błyskawicznie niszczy bezpieczeństwo psychologiczne, zmuszając pracowników do przejścia w paraliżujący tryb przetrwania. W efekcie zablokowany zostaje przepływ prawdziwych informacji, pojawia się ukrywanie błędów, a firma traci zdolność do innowacji oraz uczciwego uczenia się na pomyłkach. Świadome zarządzanie wymaga przemyślanej diagnostyki, która rzetelnie odróżnia zadaniową asertywność i wymagającą dyscyplinę od rzeczywistej patologii behawioralnej. Niezwykle szkodliwe jest stygmatyzowanie pragmatycznych liderów o wysokim nastawieniu na cele, których zdecydowanie wynika ze stylu myślenia, a nie z moralnych deficytów czy cynicznej manipulacji. Zamiast stawiać psychiatryczne etykiety, biznes powinien badać za pomocą profesjonalnych narzędzi psychometrycznych ryzyka reputacyjne ujawniające się w warunkach stresu. Organizacyjne wykolejacze kariery nie stanowią nieodwołalnego wyroku, lecz mogą być skutecznie mitygowane poprzez rozwijanie samokontroli, informację zwrotną i przejrzyste procedury. Prawdziwa odporność lidera opiera się na integracji emocji jako danych zarządczych, a długofalowy sukces firmy buduje spójne przywództwo ufundowane na szacunku i zaufaniu.
When AI Joins the Team, Better Ideas Surface
Artykuł przedstawia wyniki pionierskiego eksperymentu przeprowadzonego przez badaczy z Harvard Business School na grupie 791 pracowników koncernu Procter & Gamble. Badanie dowodzi, że sztuczna inteligencja z powodzeniem przekracza rolę prostego narzędzia do automatyzacji zadań, stając się pełnoprawnym „cybernetycznym partnerem z zespołu”. W trakcie testów uczestnicy opracowywali innowacyjne koncepcje produktów oraz strategii komercyjnych zarówno indywidualnie, jak i w interdyscyplinarnych zespołach. Część grup oraz osób pracowała z wewnętrznym systemem opartym na modelu GPT-4, podczas gdy pozostałe podmioty nie korzystały z pomocy technologii. Analiza wykazała, że fuzja pełnego zespołu ludzkiego ze sztuczną inteligencją stanowi najlepszy przepis na osiągnięcie sukcesu i trafienie do 10% najbardziej wartościowych rozwiązań. Zespoły wspomagane sztuczną inteligencją aż trzykrotnie częściej generowały idee zaliczane do czołowej dziesiątki w porównaniu do pojedynczych pracowników pracujących bez wsparcia cyfrowego. Z kolei pojedynczy pracownicy korzystający z generatywnej sztucznej inteligencji dorównywali jakością pomysłów dwuosobowym zespołom ludzkim pracującym tradycyjnymi metodami. Stosowanie zaawansowanych algorytmów pozwoliło również zauważalnie przyspieszyć tempo pracy, skracając czas potrzebny na stworzenie konceptu o 16% dla jednostek oraz o 13% dla zespołów. Kluczowym odkryciem okazało się przełamywanie sztywnych barier organizacyjnych, gdyż sztuczna inteligencja skłaniała do płynnego łączenia aspektów technologicznych z biznesowymi.
Podczas gdy tradycyjny personel badawczo-rozwojowy skupiał się na detalach technicznych, a dział marketingu na kwestiach komercyjnych, rozwiązania wspomagane cyfrowo harmonijnie jednoczyły oba te wymiary. Ponadto technologia ta wyrównała szanse wewnątrz firmy, pozwalając pracownikom z mniejszym doświadczeniem projektowym osiągać wyniki na poziomie ekspertów. W rezultacie tradycyjne pojęcie unikalnej wiedzy dziedzinowej traci na znaczeniu, otwierając drogę szerszym grupom pracowników do wnoszenia wartościowych pomysłów. Poza wymierną wydajnością praca z algorytmami wywołała bardzo pozytywny wpływ na emocje pracowników, wyraźnie podnosząc ich poziom entuzjazmu i energii do działania. Interakcja z inteligentnym partnerem znacząco redukowała również poziom frustracji oraz niepokoju w porównaniu do samodzielnej pracy bez cyfrowego wsparcia. Na podstawie uzyskanych rezultatów badacze sformułowali cztery kluczowe rekomendacje, zalecając przede wszystkim zmianę postrzegania technologii z mechanicznego narzędzia na partnera myślowego. Przedsiębiorstwa powinny inwestować w ukierunkowane szkolenia nastawione na budowanie relacji z cyfrowym współpracownikiem zamiast na poznawanie czysto technicznych specyfikacji. Wskazane jest także elastyczne różnicowanie strategii, czyli delegowanie indywidualnych pracowników z algorytmami do szybkich zadań oraz tworzenie hybrydowych zespołów do przełomowych innowacji. Obawy związane z wdrażaniem automatyzacji warto z kolei łagodzić poprzez pokazywanie, jak technologia rozszerza, a nie zastępuje unikalne ludzkie kompetencje. Sztuczna inteligencja przestaje być jedynie czynnikiem podnoszącym produktywność, a zaczyna głęboko transformować samą naturę współpracy i strukturę nowoczesnych organizacji. Integracja takiego cyfrowego partnera pozwala zespołom nie tylko pracować szybciej, ale przede wszystkim uwalniać potężny potencjał kreatywny ukryty na wszystkich szczeblach firmy.



![[Szkolenie] HR Automation Day [Szkolenie] HR Automation Day](https://i0.wp.com/hrlityczny.pl/wp-content/uploads/2026/10/hr-automation-day-zaproszenie-1200x628_1.png?resize=1080%2C565&ssl=1)










